Parece que foi onte cando comiamos as uvas de fin de ano, e xa estamos no mes de xuño. Mes do inicio do verán que dará comezo a unha infinidade de festas e romarías por toda a nosa xeografía galega. Sen dúbida as que triunfan son as de Comer, sobre todo si é de balde. Temos como exemplo cercano a romería da tortilla de Laro (primeiro venres do mes de Agosto) ou a do Xamón en Bermés (14 de Agosto). Ano tras ano parece que van a máis. Pero pola contra, outro tipo de festas, esas as que parece ningúen querer poñerse ó fronte, van desaparecendo. Y é que, como dín os vellos: "A xuventude non che quere estas festas, prefiren o ir de discotecas e pubs". Un traballo pouco agradecido ese de ser Ramista, o que nos leva a desaparición de certas festas. Sen ir moi lonxe, a nosa parroquia a piques estivo de non ter festa o ano pasado, y en 2008 a celebración na honra a Virxe de Fátima só foi de carácter relixioso. Intentemos que festas que antigamente xuntaban a xente que, aínda sendo veciños, non se paraban a falar máis que os días de festa ou nos velorios dalgún coñecido. Y é que unha frase que seguramente teñades oído máis de unha vez o resume todo: "É unha mágoa que so nos vexamos nos enterros". Y é que non todo se move con cartos, aínda que sexa un imprescindible as veces.
17/6/08
MES DE XUÑO - MES DE SAN XOAN
Parece que foi onte cando comiamos as uvas de fin de ano, e xa estamos no mes de xuño. Mes do inicio do verán que dará comezo a unha infinidade de festas e romarías por toda a nosa xeografía galega. Sen dúbida as que triunfan son as de Comer, sobre todo si é de balde. Temos como exemplo cercano a romería da tortilla de Laro (primeiro venres do mes de Agosto) ou a do Xamón en Bermés (14 de Agosto). Ano tras ano parece que van a máis. Pero pola contra, outro tipo de festas, esas as que parece ningúen querer poñerse ó fronte, van desaparecendo. Y é que, como dín os vellos: "A xuventude non che quere estas festas, prefiren o ir de discotecas e pubs". Un traballo pouco agradecido ese de ser Ramista, o que nos leva a desaparición de certas festas. Sen ir moi lonxe, a nosa parroquia a piques estivo de non ter festa o ano pasado, y en 2008 a celebración na honra a Virxe de Fátima só foi de carácter relixioso. Intentemos que festas que antigamente xuntaban a xente que, aínda sendo veciños, non se paraban a falar máis que os días de festa ou nos velorios dalgún coñecido. Y é que unha frase que seguramente teñades oído máis de unha vez o resume todo: "É unha mágoa que so nos vexamos nos enterros". Y é que non todo se move con cartos, aínda que sexa un imprescindible as veces.
16/6/08
9/6/08
LIMPEZA DO LOCAL SOCIAL
xa que non se da entrado case. ANIMADEVOS A BOTAR UNHA MAN.
SAN XOAN
Será o día 22 de Xuño, en Vilamaior, onde foi o ano pasado.
Menú:
Empanada
Lacón asado
Postre
Pan, viño
Café e queimada.
Tamen se mirará de traer licor café.
O PREZO SERÁ DE 13 EUROS
Os nenos menores de 10 anos non pagarán nada.
A animación estará asegurada con dous grupos de música.
Un trío que non me quedou claro como se chama, e a agrupación Ailola.
Creo que veñen a reprensentarnos tamén unha obra de teatro.
OS TICKETS ESTARÁN Á VENTA NA TABERNA DO VENTO OU NA CANTINA DOS CABALEIROS, OU CALQUERA MENBRO DA DIRECTIVA DA ASOCIACIÓN ENTREVÍAS. ÚLTIMO DÍA O MERCORES 18
6/6/08
Asociación de veciños
18/5/08
un comentario personal das eleccións á nova directiva
para min estas eleccións foron unha mostra de que a xente ten gañas de seguir loitando por sustentar a asociación, debido os bos resultados obtidos en canto a participación. por outra parte non consigo entender esto xa que mira que índa fomos organizando cousas para todolos publicos e prefencias dentro das nosas posibilidades e inquietudes e non vimos a case ningun participante integrado con nos. non sei sera verda ese dito k sempre repite meu pai moito: A xente eche ponde arrime! non cho entendo.
en todo caso esta sorpresa e de grande agrado para min e fai aumentar a un ritmo máis acelerado as gañas de traballar na asociación, inda que sexa dende outra perspectiva claro porque claramente somos uns Derrotados.jejejeje!!
14/5/08
Buscaba la libertad y acabó atada a un poste en Botos
Noticia de La Voz de Galicia do 14/05/2008.| Tráfico rescató a una perra de la autopista y el Concello de Lalín investiga su origen
Es fémina, de pelo dorado y triste mirada. Ayer acabó abandonada, atada a un poste en la rotonda de Botos. Amarrada con la cadena que llevaba al cuello unas horas antes cuando la encontraron asustada y dando tumbos por la autopista AP-53. A la perra ayer no la salvó el llevar collar y cadena que evidencian que no estaba sola en el mundo, al menos tenía dueños que la ataban a algún lado y acabo siendo víctima de la burocracia. Después de mil y un paseos por las leyes se determinó que la concesionaria de la autopista, donde se metió la perra, tenía como obligación hacerse cargo del animal hasta la salida del vial. De valla para fuera, al parecer la responsabilidad era del Concello.
El caso es que el Seprona entregó a última hora de la jornada de mañana un oficio en el concello dando cuenta de la situación del can y solicitando su recogida explicando donde quedaba atado el animal. Medio Ambiente llamaba al edil de Protección Civil y este a los efectivos de este cuerpo que retiraron el perro tras encontrarlo en una pista cercana y lo alojaron en la nave municipal de Protección Civil. Hoy, según el concello, se mirará si lleva microchip y si no,, como va a ser el caso, se abrirá una investigación para buscar a sus dueños.
Pero la historia empezó en torno a las doce del mediodía. Un particular alertó de la presencia de un perro en la AP-53. Hasta allí se desplazó una patrulla de Tráfico. Los dos motoristas la encontraron en el kilómetro 40.5 en medio del vial dando vueltas de un lado a otro, muy asustada y arrastrando una cadena de tres o cuatro metros de largo en cuya punta se podía ver un gancho y que hacía pensar que el animal se soltó escapando. Los de la autopista la habían visto merodeando por las obras del viaducto de Botos. Tráfico sacó a la perra del vial para evitar un accidente y como los de la autopista no se quisieron hacer cargo de ella empezó la peregrinación. Los agentes sacaron unas fotos a la perra y con ellas recorrieron Botos gran parte de la mañana en busca de sus propietarios, sin éxito.
Llamaron a los del Seprona para ver si llevaba microchip identificativo. Negativo. Buscaron una perrera. La más próxima, en Carballiño no admitía perros de fuera de ese municipio porque estaba saturada y la protectora de animales más próxima está en Teo. El tiempo fue pasando y al final la solución estaba en la ley 1/93 de Protección Animal la responsabilidad era municipal. Ahora queda poner el final y saber si encuentra a sus dueños o si acaba sacrificada en cualquier perrera. Y todo por una aventura en busca de la libertad. Qué difícil es ser perro.